nie pamięta nic oprócz zimy. warstwami nakładane ubrania, czapka naciśnięta na nos, znika pod nimi, jak wszystkie mijające go (prawdopodobnie) kobiety. kozaki, szaliki, drapanie w gardle po spacerowym czy zjazdowym czy biegowym wysiłku. przemoczone spodnie, grudki lodu na rękawicach, dzieciak który pozostawił orła na zaspie. śpi, naprawdę śpi. zimą są ku temu warunki doskonałe, kołysze cicho spadający śnieg, rozkręcony kaloryfer i herbata z alkoholem podgrzewają krew. przynajmniej nie musi się tłumaczyć, dlaczego został w domu. dziś rano zauważył jednak, iż zbliża się koniec czasu bezpiecznej kryjówki, pada na dobre ale ona odchodzi, słońce za wysoko, za wysoko
